گلبن انبته إله نباتا حسنا * برد مانند سپهر از چمن جاه و جلال پس در سنه اربع و ثلثين و سبعمايه امير مبارز الدين محمد « 1 » متوجه درگاه پادشاه ابو سعيد بهادرخان گشت . و چون برسيد به حكم يرليغ و كمر و خلعت و كلاه مخصوص شد ، چنانچه جمعى « 2 » كثير را بر علو شان و رفعت مكان او حسد آمد . بعد از آن ديگر باره « 3 » پادشاه از غايت عنايت او را اميرزاده محمد « 4 » مظفر لقب داد . و بجامهء خاص و كمر مرصّع و طبل و علم و صد هزار دينار مرسوم اطلاقى « 5 » بنواخت و سبب زيادتى مواد حسد اركان دولت شد « 6 » . للشيخ سعدى رح « 7 » : توانم آنكه نيازارم اندرون كسى * حسود را چه كنم كو ز خود برنج درست « 8 » [ مقارن اين حال فكر ( كذا ؟ ) عرضه داشت پادشاه كرده بودند كه اميرزاده

--> ( 1 ) - مج : امير مبارز الدين محمد متوجه . مك : امير مبارز الدين متوجه . ( 2 ) - مج : جمعى كثير . مك : جمع كثير . ( 3 ) - مج : از آن ديگر باره پادشاه . مك : از آن پادشاه . ( 4 ) - مج : اميرزاده محمد مظفر . مك : اميرزاده مظفر . ( 5 ) - اطلاقى : اگر كلمهء اطلاقى صفت دينار باشد . از كلمات . طلق . طلقم . گرفته شده بمعنى : دينار و زر خالص و اگر صفت مرسوم باشد بمعنى مرسوم ساليانه مطلقا و بدون قيد و شرط . ( 6 ) - مج : و سبب زيادتى مواد حسد اركان دولت شد . مك : و سبب زيادت حسد شد . ( 7 ) - مج : للشيخ سعدى رح . مك : سعدى . ( 8 ) - عبارت [ مقارن اين حال فكر عرضه . . . و حسودان شرمسار گشتند ] از زيادات نسخهء مج است .